Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Του κινητού απέναντι πείτε του πως ...



Πριν από λίγους μήνες αγόρασα ένα καινούργιο κινητό. Λόγω δουλειάς αλλά και αγάπης προς την τεχνολογία, χρησιμοποιώ smart phone από τότε που οι περισσότεροι είχαν ένα μικρό τηλέφωνο με πορτάκι που άνοιγε για να μιλήσεις.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Η κατάσταση έχει ξεφύγει. Τώρα είμαστε μονίμως on line. Δεν μας ξεφεύγει τίποτα, δεν χάνουμε τίποτα εκτός από την ησυχία μας. Το τηλέφωνο αυτό ζει μια ζωή παράλληλη με τη δική μου, αλλά εντελώς ανεξάρτητη.

Κάθε τόσο βγάζει περίεργους ήχους, τσουτσου, μπιμπι, φριφρι,τικτικ. Αυτό στην γλώσσα του σημαίνει «ήλθε mail», «ήλθε μήνυμα», «ενημέρωσα την εφαρμογή», «έκανα back up».  Καμιά φορά μπορεί να χτυπήσει και το τηλέφωνο…

Δεν ξέρω αν τα μηχανήματα αυτά κάνουν sex μεταξύ τους (ή με μας). Φοβάμαι τη στιγμή που θα το διαπιστώσω καθώς και τον ήχο που θα ακούσω. Άραγε αναπαράγονται; Αφού κάθε τόσο αρρωσταίνουν ή ακόμα χειρότερα πεθαίνουν, γιατί να μην αναπαράγονται κιόλας; Τι ωραία, ένα πρωί, να βρούμε ένα νέο τηλεφωνάκι δίπλα στο παλιό που φορτίζει!

Είναι και οι εφαρμογές. Εφαρμογές, «απλικέσια» που θεραπεύουν πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Μπες στο site και κατέβασε ότι σου κατέβει στο κεφάλι. Από τον χάρτη του μετρό στο Παρίσι (έχουμε και εμείς εδώ χάρτη, μετρό δεν έχουμε), μέχρι εφαρμογή που διαβάζει την ετικέτα του κρασιού που μόλις παρήγγειλες και σε ενημερώνει αν πήρες κρασί ή ξύδι. Αυτές τώρα οι εφαρμογές εξελίσσονται. Κάθε τόσο παίρνεις ένα μήνυμα για να ενημερώσεις την εφαρμογή. «Να την ενημερώσω μάστορα;» σε ρωτάει το «έξυπνο κινητό». «Ενημέρωσε τη, βρε έξυπνο». Μη και χαζέψει ξαφνικά και δεν ξέρουμε τι να το κάνουμε για να το συνεφέρουμε.

Μετά από λίγο έρχεται άλλο μαντάτο. «Έχεις πολλές εφαρμογές ανοιχτές. Σου τρώνε την μπαταρία. Σου κάνουν αργό το μηχάνημα. Να τις κλείσω;». Πανικός. Τι λες τώρα! Ποιος ανοίγει τις εφαρμογές βρε παιδιά; Να κλείσουν αμέσως. «Βαγγέληηηηη». Ευχαριστώ που με ρωτάς. Ευχαριστώ που με φροντίζεις καλό μου απλικέσιο.

Με αυτά και με αυτά, φτάνει το μεσημέρι και μπαταρία πάπαλα. Ψάξε να βρεις πού θα το φορτίσεις. (Εγώ έχω λύση, αλλά θα λες ότι σου κάνω διαφήμιση και έτσι δεν την γράφω). Το άλογο θέλει σανό. Όσο το «έξυπνο» φορτίζει εσύ κάθεσαι σε αναμμένα κάρβουνα. Ρε λες να χάνω τίποτα εξελίξεις. Να χάνω κλείσεις. Πού να ξέρεις. Με την απορία θα πας.


Μπαίνεις μέσα στο λεωφορείο και τους βλέπεις όλους σκυμμένους επάνω από το έξυπνο. Ο ένας στέλνει μηνύματα, ο άλλος σπάει μπαλάκια και ο τρίτος ρίχνει πασιέντζα. Η κυρία μπροστά μου ποστάρει στο facebook και οι πιτσιρίκες στην γαλαρία βγάζουν selfie γιατί ώρα έχουν να αποτυπώσουν την φάτσα τους για να περάσει στην ηλεκτρονική αιωνιότητα. Μετά θα την μοιραστούν με φίλες, φίλους και μετά θα την ξεχάσουν…

Σκέφτομαι ότι η μεγαλύτερη ανακάλυψη, των τελευταίων χρόνων, δεν είναι το internet αλλά το mobile internet. Δεν είναι το computing αλλά το mobile computing. Αυτή η βλακίτσα που βάζω στην πίσω τσέπη του παντελονιού μου έχει πολλαπλάσια υπολογιστική ισχύ από τους πρώτους μου κανονικούς υπολογιστές, τότε που άρχισα να ασχολούμαι με τα computers εκεί στο μακρινό 1982…

Τι τα θέλεις, έχουν γίνει μέλη της οικογένειας. Φεύγεις για ΣΚ, να ηρεμήσεις, και παίρνεις το «έξυπνο, τον κανονικό φορτιστή, τον φορτιστή του αυτοκινήτου, το hands free, τον φορτιστή του hands free, το καλώδιο σύνδεσης με τον υπολογιστή,  και την θήκη και δεν ξέρω τι άλλο του «έξυπνου». 

-        -  Ρε γυναίκα. πήρες κάτι για φαγητό στην Χαλκιδική;
-        - Έλα μωρέ, κάτι θα βρούμε. Τον φορτιστή μου να μην ξεχάσεις!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου