Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Παγωτό μόκα



Ζέστη και πάλι και πολύ τρέξιμο για να προλάβουμε … να χαλαρώσουμε! Αφήνω για λίγο πίσω χρεοκοπίες και εμφύλιους σπαραγμούς. Το Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού έχει τους δικούς του ρυθμούς και κώδικες. Για μένα, βέβαια, δεν ξεκίνησε ακόμα καθώς δουλεύω και το Σάββατο, αλλά και πάλι τα πράγματα μοιάζουν αλλιώτικα.

Ξέρεις τι πεθύμησα τώρα; Παγωτό μόκα. Όχι αυτό το καφέ πράμα που βρίσκεται δίπλα από φράουλες, στρατσιατέλες, σοκολάτες και κρέμες στα ψυγεία των ζαχαροπλαστείων.

Θέλω μόκα από εκείνες τις παλιές. Που πηγαίναμε στον Τόττη στην Αριστοτέλους και την παραγγέλναμε με προσμονή ανάλογη με αυτή του Γιώργου Κωνσταντίνου για το προφιτερόλ. Καθόμασταν στις τεράστιες βαριές μεταλλικές τύπου φερ φορζέ καρέκλες,, ανοίγαμε και μελετούσαμε τον κατάλογο ενώ ξέραμε από την αρχή τι θα παραγγείλουμε.

Παγωτό κρέμα, με σκόνη νες καφέ, σαντιγύ και χοντροκομμένο καβουρδισμένο αμύγδαλο. Την σερβίριζαν μέσα σε ψηλό ποτήρι, το οποίο με την σειρά του ήταν μέσα σε μεταλλική σκαλιστή θήκη. Χλίδα! Η μόκα ήταν σοβαρό παγωτό. Δεν σήκωνε ομπρελίτσες και τουφίτσες από τσιρ λίντερς. Την έτρωγες με κουτάλι μακρύ όμοιο με αυτό που έχει ο παπάς για την κοινωνία.

Μόλις σου την έφερναν ξεκινούσες να ανακατεύεις τα υλικά, που ήταν σε στρώσεις, και το τελικό αποτέλεσμα ήταν ένα παχύ, εξαιρετικά εύγευστο μείγμα, όχι ιδιαίτερα κρύο. Το λιπαρό μείγμα ισορροπούσε κάπως ο τραχύς νες καφέ. Το αποτέλεσμα υπέροχο. Στο τέλος έγλειφες ακόμα και το λαιμό του μακρουλού κουταλιού. Στα σκουπίδια και το στυλ και η σοβαρότητα, τώρα απολαμβάνουμε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου