Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

Ένα παπούτσι στη θάλασσα...



Καθώς "ξεφύλιζα" το facebook βρήκα αυτή τη φωτογραφία που είχε δημοσιεύσει η φίλη μου η Νατάσα.


Νομίζω πώς "ξέρω" την ιστορία του...

Τέλειωσαν οι πανελλήνιες εξετάσεις και η Έλλη είπε να βγει λίγο έξω να ξεσκάσει. Σχεδόν ένα χρόνο ήταν κλεισμένη στο σπίτι διαβάζοντας και έβγαινε μόνο για να πάει στο σχολείο ή το φροντιστήριο. Ήλθε η ώρα να πάρει το αίμα της πίσω.

Μαζεύτηκε όλη η παρέα, των ομοιοπαθών και είπαν να αφήσουν πίσω τις αγωνίες και την δημιουργική αριθμητική της συγκομιδής βαθμών και μορίων. Οι κοπέλες της παρέας στολίστηκαν, βάφηκαν, χτενίστηκαν και ισορροπώντας σε δωδεκάποντες γόβες, έφτασαν με μόλις τρία τέταρτα καθυστέρηση, στον τόπο του ραντεβού. Τα αγόρια ετοιμάστηκαν λίγο πιο πριν αλλά και αυτά καθυστερημένα. Θέλει ώρα και τέχνη για να υλοποιήσεις το look του επιμελημένα ατημέλητου… Όταν τα κατάφεραν συναντήθηκαν και ήταν σαν να ξυπνούσαν από χειμερία νάρκη. Ζωντανοί και πάλι.

Πρώτα πήγαν για καφέ σε μαγαζί αλυσίδας που πουλάει από σάντουιτς με λουκάνικο, που τώρα φέρει το λαχταριστό όνομα «ζεστός σκύλος», μέχρι καφέδες και γρανίτες. Εκεί βρήκαν φίλους και συμμαθητές. Μίλησαν, γέλασαν, φλέρταραν και έφυγαν για τον επόμενο σταθμό.

Next stop πιτόγυρα. Μετά από «την διατροφή του πρωταθλητή» που επέβαλε η μαμά για «πνευματική διαύγεια» και ήταν γεμάτη με υγιεινά μεν, παχυντικά δε, φαγητά, ήλθε η ώρα να κολυμπήσουν στο γευστικό ξίγκι και να πιαστούν από το σωσίβιο της τηγανιτής πατάτας. Η δίαιτα από Δευτέρα, άλλωστε δεν έχουν τελειώσει ακόμα οι εξετάσεις, εκκρεμούν οι ενδοσχολικές και όταν γράφεις δεν είναι καλό να κάνεις δίαιτα... Μαζί με τους γύρους ήπιαν και από μια δυο μπύρες.

Ώρα για κανένα μπαράκι ή και γιατί όχι, για κανένα Ελληνικό. Η καρδιά αυτών των μαγαζιών χτυπάει εκεί κοντά στο λιμάνι. Ακολουθώντας την προτροπή των αγοριών και για να μην φανούν κατώτερες τους αποφάσισαν να κατέβουν στο κέντρο περπατώντας στην παραλία. Χρόνο είχαν τώρα. Ότι ήθελαν θα έκαναν. Δεν τους περίμενε κανένα βιβλίο στο σπίτι. Δεν ένοιωθαν τύψεις. Ξεκίνησαν περπατώντας και ισορροπώντας επάνω στα δωδεκάποντα. Καλά, πώς το κάνουν τα μοντέλα και δείχνουν και ωραίες και άνετες από πάνω. Τα ποδαράκια άρχισαν να πονούν και να ματώνουν, αλλά η Έλλη βράχος, δεν έλεγε τίποτα.

Ο Γιώργος, που είχε το καλύτερο κινητό, έβαλε μουσική και παρά τη συνήθεια του τη μοιράστηκε με όλους χωρίς ακουστικά. Εκεί λίγο πριν από το Μακεδονία Παλλάς άρχισαν να χορεύουν. Λίγο η πίεση που έφευγε από πάνω τους σαν την σκόνη από τα παλιά έπιπλα, λίγο η μπύρα στον άμαθο οργανισμό, το αρχικό λίκνισμα και τα τσαλίμια έγινε τρελός χορός. Η Έλλη πήρε τα παπούτσια στο χέρι και έμεινε ξυπόλυτη να στροβιλίζεται ακολουθώντας τις νότες της μουσικής που έβγαιναν από το κινητό του Γιώργου. Σε ένα από αυτά τα στροβιλίσματα το ένα παπούτσι της έφυγε από χέρι και πειθαρχώντας στον νόμο του Μέρφι προσθαλασσώθηκε στα πηχτά βρώμικα νερά του Θερμαϊκού. Γέλια, πειράγματα, «θα με σκοτώσει η μάνα μου» και πάλι η γέλια.

Πού να σκεφτόταν ότι αυτό το παπούτσι θα το έβλεπε η Νατάσα να επιπλέει το άλλο πρωί καθώς θα έκανε την πρωινή της βόλτα στην παραλία πριν πάει να ανοίξει το μαγαζί θα το φωτογράφιζε και θα το ανέβαζε στο instagram








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου