Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Ο κουβαλιτής



Στην γειτονία μου έχει ανοίξει ένα  μεγάλο μανάβικο που μαζεύει πολύ κόσμο όλες τις ώρες της ημέρας, όλες τις ημέρες της εβδομάδας, Κυριακών και εορτών συμπεριλαμβανομένων. Καφάσια, φρούτα, λαχανικά απλωμένα παντού. Στολισμένα μέχρι υπερβολής.

Είναι λοιπόν ένας τυπάκος, που δεν πρέπει να έχει γίνει ακόμα οκτώ – εννιά χρονών και κάθε πρωί τους επισκέπτεται. Σας τον περιγράφω. Τσιλιβήθρας, με μαλλί κομμένο κοντό «καπελάκι», καταφτάνει επάνω σε ποδηλατάκι του οδηγώντας λες και τον κυνηγάει μια ολόκληρη φυλή Ινδιάνων για να τον γδάρει. Βλέμμα και πρόσωπο που ισορροπεί ανάμεσα στο θράσος του τσαμπουκά του δρόμου, στον οποίο φαίνεται ότι μεγαλώνει, και σε φοβερή μαλαγανιά.

Τον παρατηρώ που πλησιάζει και περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να κάνει την επίθεση φιλίας. Οι υπάλληλοι του μαγαζιού τον έχουν μάθει. Αλλάζουν γρήγορα βλέμματα με το αφεντικό και ο πιτσιρίκος φεύγει άλλοτε με ένα καφάσι φρούτα, άλλοτε με σακούλες με σαλάτες. Και όχι από τα σαπάκια. Φρέσκο πράγμα, καλό! Μια μέρα άκουσα που του φώναζαν «αν θέλεις και άλλα, ξαναέλα».

Δεν τον χώνευα τον μανάβη που μας ξεβόλεψε από την νυσταλέα ησυχία μας. Εσχάτως άρχισα να τον βάζω στην καρδιά μου. Όσο για τον πιτσιρίκο, τι να πω; Κουβαλητής σε μια σκληρή παιδική ηλικία που γλυκαίνεται από κάποιους καλούς ανθρώπους που ζουν ανάμεσα μας . Δεν μπορώ να ξέρω ποιά είναι η ιστορία του, αλλά μάλλον δε θα είναι και πολύ ευχάριστη. 

Να τους έχεις όλους ο Θεός καλά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου