Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Η χώρα την οποία μισούν οι πολίτες της.



 Ζούμε σε μια χώρα την οποία μισούν οι πολίτες της. 


Από τη μια καμαρώνουμε για τις ομορφιές που μας έδωσε απλόχερα η φύση και από την άλλη τις καταστρέφουμε με την πρώτη ευκαιρία. Καταπατούμε παραλίες, μπαζώνουμε ρέματα, καίμε δάση. Βαφτίζουμε την καταστροφή επανάσταση. 

Καίμε, ρημάζουμε, καταστρέφουμε κόπους ετών στο όνομα υψηλών αξιών των οποίων ορίζουμε εαυτούς ως θεματοφύλακες. 

Αποστρεφόμαστε την εργασία, την δημιουργική συμμετοχή και στην θέση τους ορθώνουμε την διεκδίκηση από την αόρατη αρχή. 

Αποστερούμε την ελπίδα από τα παιδιά μας περιορίζοντας την πρόσβαση στην μόρφωση με ψευδεπίγραφες «επαναστατικές» πρακτικές, προς ίδιον πάντα όφελος. 

Βανδαλίζουμε πόλεις, μνημεία, έργα ζωής κάποιων ανθρώπων. 

Αντιμαχόμαστε οποιαδήποτε αλλαγή ενώ διατρανώνουμε την πίστη μας ότι η υφιστάμενη κατάσταση δε μας ικανοποιεί. 

Βλέπουμε τον διπλανό μας σαν εχθρό και όχι σαν πλησίον, σαν σύμμαχο, σαν αδελφό. 

Ζούμε με την ανάμνηση του αρχαίου μεγαλείου αποκηρύσσοντας όμως τις αρχές του μέτρου, της συμμετοχής, της παιδείας που το δημιούργησαν. 

Βρίσκουμε εύκολους αποδιοπομπαίους τράγους από το εξωτερικό ορμώμενους και αρνούμαστε να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε και κρατήσουμε τις πικρές αλήθειες που έχουν να μας πουν. 

Είμαστε δεκτικοί και κατά συνέπεια εύκολα θύματα, λαοπλάνων που χαϊδεύουν τα αυτιά μας με ψέματα και υποσχέσεις που εκ των προτέρων γνωρίζουμε ότι αδυνατούν να πραγματοποιήσουν. 

Δυστυχώς φίλοι μου, όπως έλεγε και ο Σαββόπουλος, στου Ελληνισμού το χειρότερο κομμάτι, στην Ελλάδα ζούμε.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου