Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Απόγευμα Κυριακής στο Παλαί



Απόγευμα Κυριακής και πήγα στο Παλαί για να παρακολουθήσω έναν περίεργο αγώνα μπάσκετ. Οι παίκτες λίγο ασυνήθιστες φιγούρες. Φαλακρίτσες, κοιλίτσες, βαρύ περπάτημα. Αν δεν φορούσαν σορτάκια και φανέλες θα τους περνούσες για παράγοντες ή έστω για προπονητές. Σίγουρα όχι για παίκτες. Οι μορφές τους όμως κάτι σου έλεγαν. Παλιές δόξες του μπάσκετ. Παιχταράδες για τους οποίους κάποτε αγχωθήκαμε, φωνάξαμε, μαλώσαμε. Σήμερα ακολουθούν άλλες πορείες, οι περισσότεροι μακριά από τον αθλητισμό. Οι φλόγα όμως του μπασκετμπολίστα μέσα τους καίει κανονικά. 

Κάποιοι από αυτούς παλιοί συμμαθητές μας. Αυτός ήταν και ο συνδετικός κρίκος. Αγώνας της «διαχρονικής ομάδας τους 2ου γυμνασίου» με τους «παλαίμαχους της Θεσσαλονίκης» στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων για τα εκατό χρόνια του σχολείου. 

Φωνάξαμε, χειροκροτήσαμε, γελάσαμε και στο τέλος οι φιλοξενούμενοι μας πάτησαν κανονικότατα. Ατυχής η επιλογή των αντιπάλων, την άλλη φορά να βρούμε κάποιους περισσότερο «του χεριού μας»… Μας ξεγέλασε το γεγονός ότι κάποιοι από αυτούς είχαν περάσει προ πολλού τα ογδόντα! Απαράδεκτο. Σκοράριζαν κατά βούληση, με τους διαιτητές να αρνούνται, παρ’όλες τις παραινέσεις μας, να τους αποβάλουν. 

Κόουτς της ομάδας του 2ου, η γυμνάστρια των εφηβικών μας χρόνων, σε μεγάλη φόρμα οφείλω να παραδεχτώ. Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους και δύο ακόμα συνάδελφοι της, της ίδιας περιόδου. Είχα χρόνια να τους δω όλους και η παρουσία τους μου έδωσε μεγάλη χαρά, αν και για κάποιο περίεργο λόγο περίμενα να τους δω όπως ήταν τότε. Ποτέ δεν υπήρξα αθλητής. Όπως τότε έτσι και τώρα βρήκα μια βολική θέση στην κερκίδα και παρακολούθησα τον αγώνα σχολιάζοντας μαζί με τους υπολοίπους. 

Ένα γελαστό απόγευμα, που θα έλεγε και ο Φρέντυ.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου