Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Κουραμπιέδες



Επιστέφοντας χθες το βράδυ από το μαγαζί με πήρε μια μυρωδιά στρίβοντας από τη γωνία του σπιτιού. Όσο πλησίαζα προς την πόρτα μας, τόσο η μυρωδιά γινόταν πιο έντονη.

Μπαίνω μέσα, το σπίτι ζεστό, το δέντρο λαμπερό και πολύχρωμο, όλοι στις θέσεις τους και μέσα στην κουζίνα οργασμός δημιουργίας. Η Έφη για μια ακόμη χρονιά κράτησε την σημαία της παράδοσης ψηλά και ετοίμασε τους υπέροχους κουραμπιέδες της.

Άλλοι έτοιμοι ξεφουρνισμένοι να περιμένουν την άχνη, άλλοι μέσα στον φούρνο και άλλοι ζυμάρι ακόμα να ξεκουράζονται σαν μπασκετμπολίστες στον πάγκο, πριν πάρουν τη θέση τους στο ταψί για να μπουν στον φούρνο.

Ο κουραμπιές θέλει μαστοριά αλλά και καλά υλικά. Βούτυρο δύο ειδών καλής ποιότητας, που λιώνει μέχρι να αλλάξει χρώμα και να βγάλει όλα τα αμαρτωλά αρώματα του. Το αμύγδαλο ντόπιο, «ασπρισμένο», ψιλοκομμένο με υπομονή και καβουρδισμένο για να πάρει την απαραίτητη δύναμη για παλέψει γευστικά με τα υπόλοιπα υλικά για την τελική επικράτηση. Όλα αυτά δουλεμένα με μαστοριά για να δέσουν σε ένα αρμονικό σύνολο.

Και μετά το ψήσιμο. Τεστ να δούμε πόσο δυνατός είναι ο φούρνους και πόσο το ζυμάρι. Ένα λεπτό πάνω, ένα λεπτό κάτω μπορεί να σε πάνε από το παράδεισο στην μετριότητα. Ευτυχώς αυτή την δεύτερη κυρία δεν την έχουμε συναντήσει ακόμα όλα αυτά τα χρόνια!

Ξεφουρνίζονται και περιμένουν την ώρα της άχνης. Είναι στιγμές που μπορεί να διαλύσουν μια μέχρι πρωτινός αγαπημένη οικογένεια.
-Έλα κρύωσαν βάλε λίγη άχνη να τους δοκιμάσουμε
- Περίμενε, δεν είναι ώρα ακόμα. Και έρχεται η μεγάλη στιγμή της δοκιμής.

Μια μεγάλη βουκιά που γεμίζει το στόμα αρώματα και γεύσεις. Δεν ξέρω αν είναι η γευστική μνήμη που συνδυάζει γλυκό, γιορτές, οικογένεια και σε απογειώνει ή απλά είναι ένα γλυκό εξαιρετικά καλοφτιαγμένο. Δε με ενδιαφέρει, εγώ θέλω να το τρώω. Θέλω να απολαμβάνω τη σύνθετη γεύση αλλά και την υπέροχη αίσθηση του ψαθυρού μείγματος καθώς αυτό κονιορτοποιείται από την πίεση της επίμονης σιαγώνας. Κλείνεις τα μάτια και απλά απολαμβάνεις. Κλείνεις τα μάτια και περνούν από μπροστά σου όλες οι προηγούμενες γιορτές, χαρούμενες φωνές, αγαπημένα πρόσωπα, γλυκιά οικογενειακή θαλπωρή. Είναι ίσως η μόνη στιγμή που ο Άγιος Βασίλης θα εκδιωχτεί με κλωτσιές αν προσπαθήσει να πάρει το μερίδιο του από το γλυκό, πιστός στις εικόνες του κινηματογράφου και των διαφημίσεων.

Ευχαριστούμε, και του χρόνου να είμαστε καλά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου