Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Ζούμε μέσα σε ένα μεγάλο horror movie



Ζούμε μέσα σε ένα μεγάλο horror movie που κάνει ένα ατέρμονο loop. Μου θυμίζει πολύ εκείνη την ταινία του Γούντυ Άλεν στην οποία οι πρωταγωνιστές βγήκαν από τη μεγάλη οθόνη και άρχισαν να ζουν ανάμεσα στους κανονικούς ανθρώπους.

Ο ένας σε φοβερίζει για το τι θα πάθεις άμα τον διώξεις. Ο άλλος για το τη θα γίνει άμα δεν διώξεις τον πρώτο. Φέραμε κόσμο και από έξω που μας φοβερίζει και αυτός γενικώς. Μια διάσπαρτη μυρωδιά μέντας πάνω από την χώρα, μέρες που είναι…

Μόνο που σε αντίθεση με την ταινία που προανέφερα, εσύ δεν συμμετέχεις πουθενά. Ακούς να μετρούν ψήφους και να ελέγχουν ισορροπίες και φοβάσαι όλα αυτά που θα γίνουν για σένα χωρίς εσένα.

Ζούμε μια ιδιότυπη δημοκρατία γεμάτη με αυτόκλητους σωτήρες.

Παρακολουθούμε το πρόγραμμα ενός ραδιοφωνικού σταθμού με μια playlist απίστευτα χαμηλής ποιότητας. Με τραγούδια κάτω του μετρίου και κάποιον κάθε τόσο να σου λέει ότι φταίνε τα αυτιά σου γι αυτό. Μεγάλωσα σε εποχές που σε προεκλογικές περιόδους αντιμετριόντουσαν ιδέες, συστήματα. Πολλές φορές δύο ολόκληροι κόσμοι και όχι το αν ο κινηματογράφος μας θα παίξει την ταινία «ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος» ή το αντίθετο της…
Γιορτιάτικα θα κάθομαι λοιπόν μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή και αντί να μετράω μελομακάρονα και κάστανα για τη γαλοπούλα, θα μετράω ψηφαλάκια βουλευτών. Θα κρέμομαι από τα χείλι ανθρώπων που, κάτω από άλλες συνθήκες, ίσως να μην επέτρεπα να μου δέσουν ούτε τα κορδόνια, για να δω προς τα πού τους πήγε η προσωπική τους φιλοδοξία ή το συμφέρον. Θα μετράω ψήφους για να μάθω αν θα έχουμε νέο πρόεδρο στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, εκλογές πριν την ώρα μας, δουλειά, νέο νόμισμα…

Πολλές φορές η πολιτική ζωή στην Ελλάδα μου θυμίζει τρεις ανθρώπους που προσπαθούν να ανοίξουν ένα βάζο με τουρσιά. Το παίρνει ο πρώτος και προσπαθεί, αλλά έχει σφηνώσει. Πριν να προλάβει να πάρει μια πετσέτα για να μην γλιστράει ή ένα μαχαίρι για να λασκάρει το καπάκι, έρχεται ο άλλος και του λέει «φύγε εσύ εγώ ξέρω πώς να το κάνω». Παίρνει λοιπόν το βάζο στα χέρια και κρατάει και την πετσέτα, αλλά τίποτα και πάλι. Εκεί που αρχίζει να σκέφτεται ένα άλλο τρόπο, τσουπ έρχεται ο τρίτος. «Άσε με εμένα. Φύγε. Θα δεις. Εγώ ξέρω έχω τον τρόπο»… Στο τέλος τουρσί δεν τρώμε και φοβάμαι ότι τους φεύγει και η γυάλα από το χέρι και σπάει. Στο ίδιο έργο θεατές τόσα χρόνια. Αρχίζω να σκέφτομαι να κόψω τον κινηματογράφο και να το γυρίσω στο θέατρο και μάλιστα το αρχαίο. Εκεί και κάθαρση υπάρχει και από μηχανής Θεός και αν χρειαστεί και αποδιοπομπαίος τράγος. 

Τι λες και εσύ Σάκη που ξέρεις από αυτά…


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου