Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Δεν είναι αυτό που νομίζεις...






Το δάχτυλο της, διέτρεξε την λεία επιφάνεια με ανυπομονησία. Επιτέλους ήταν και πάλι μαζί. Είχε έλθει η ώρα τους. Το δάχτυλο με επιδέξιες κινήσεις, της έδινε και πάλι ζωή. Άλλοτε το έσερνε, άλλοτε το χτυπούσε με δύναμη σε ένα μανιασμένο ζευγάρωμα. Ένας μικρός αναστεναγμός και μετά πάλι ησυχία. Μόνο το δάχτυλο να αναλαμβάνει τον ρόλο του αφέντη, του καθοδηγητή. Πομπός και δέκτης ταυτόχρονα. 


Πλησίαζε η κορύφωση, η οποία δεν άργησε να έλθει φέρνοντας μαζί της πολύχρωμα πυροτεχνήματα, λάμψη και ένα βαθύ αίσθημα ικανοποίησης. Είχε κάνει hi score… 


Εμπνευσμένο από μια κοπέλα που παρακολουθούσα να παίζει ένα παιχνίδι στο τηλέφωνο της, πριν από λίγο σε ένα ασφυχτικά γεμάτο αστικό λεωφορείο.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου