Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Ζητείται ελπίς



Ζητείται ελπίς. Λέτε να υπάρχει;

Σήμερα το πρωί έγινα μάρτυρας μιας χαραμάδας ελπίδας. Σε μια μέρα μουντή και μαύρη, καθόλου ανοιξιάτικη, μαζευτήκαμε στο Κινηματοθέατρο «Κολοσσαίο» μαθητές, καθηγητές, γονείς, φίλοι του 14ου Γυμνασίου και παρακολουθήσαμε μια εξαιρετική παράσταση. 

Ένας πολυάριθμος θίασος (καμιά τριανταριά παιδιά!) αποτελούμενος από τα μέλη της θεατρικής ομάδας του σχολείου, συνοδευόμενος από ζωντανή ορχήστρα! (πάλι θαυμαστικό), υπό την άοκνη και κεφάτη καθοδήγηση δύο καθηγητριών, έδωσαν μια παράσταση την οποία, με χαρά, θα παρακολουθούσα ακόμα και αν στην ομάδα αυτή δεν συμμετείχε η κόρη μου.

Είδα λοιπόν παιδιά να συντονίζονται όχι για να διεκδικήσουν από το κράτος, αλλά για να αποδείξουν ότι μπορούν να δουλέψουν όλα μαζί και να έχουν αποτέλεσμα. Ομάδα με «Ο» κεφαλαίο. Δεν ζήτησαν χάρη από κανένα. Δούλεψαν σκληρά, έκαναν το κέφι τους και δεν άφησαν κανέναν, ούτε στιγμή, να αμφισβητήσει το έργο τους. Δεν τα είδα κρεμασμένα σε κάγκελα με πανό και φραπέ στο χέρι να καταλαμβάνουν σχολεία. Δεν τα είδα να καταστρέφουν.Τα είδα να δημιουργούν. 

Είδα καθηγητές να δουλεύουν εκτός ωραρίου και να ενσαρκώνουν τον ρόλο που πάντα ελπίζαμε για αυτούς. Να γίνονται πνευματικοί ηγήτορες που εμπνέουν τους μαθητές τους, δια του παραδείγματος. 

Είδα τους συμμαθητές τους, που αφού ξεπέρασαν την φυσική λόγω ηλικίας διάθεση για χαβαλέ και φασαρία των πρώτων λεπτών, να συμπαρασύρονται από όσα συνέβαιναν στην σκηνή και στο τέλος να αποθεώνουν την ομάδα. 

Λέτε να καταφέρουν αυτά τα παιδιά να ξεφύγουν από την τοξικότητα του δημόσιου βίου της χώρας στην οποία γεννήθηκαν και ζουν και να είναι αυτά που θα πάρουν στους ώμους τους την χώρα αυτή; Κάτι καλό υπάρχει εκεί έξω!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου