Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Η μητέρα




Ποια είναι η πρώτη σου ανάμνηση από τη μητέρα σου; Ποια είναι η εικόνα που την χαρακτηρίζει; Κλείσε τα μάτια και σκέψου.

Δύσκολο να πεις. Πώς να ξεχωρίσεις στιγμές, εικόνες και κομμάτια για τον άνθρωπο που ήταν εκεί «από πάντα». Τι να πει το φυτό, που έγινε δέντρο, για το καλάμι που ήταν δίπλα του και το στήριζε από τότε που το φύτεψαν;

Δεν ξέρω αν μπορείς να ξεχωρίσεις στιγμές. Την στιγμή που σε πήρε στην αγκαλιά της όταν έκλαιγες φοβισμένος ή πονεμένος. Τις άπειρες φορές που ξενύχτησε για χάρη σου πάνω από το κεφάλι σου που ψηνόταν από τον πυρετό ή πίσω από την πόρτα καθώς περίμενε να γυρίσεις από διασκεδάσεις και ταξίδια. Μια ολόκληρη ζωή που προσπάθησε να σου μάθει να ξεχωρίζεις το καλό από το κακό, το δίκαιο από το άδικο. Που ήταν εκεί όταν ένιωθες να χάνεις την πίστη και τις δυνάμεις σου μετά από ένα χαστούκι της ζωής. Που εκτός από τα «μεγάλα και σοβαρά» φρόντιζε και «τα μικρά και καθημερινά» χωρίς να σε αφήσει ποτέ να νοιαστείς γι αυτά. Που ήταν ο πιο ένθερμος οπαδός και εμψυχωτής των προσπαθειών σου. 
Σε κοιτούσε και δεν έβλεπε τις πράξεις σου, αλλά εσένα. Χαμογελαστή και γλυκιά την μια στιγμή, αγριόγατα την άλλη, έτοιμη να σε προστατέψει αν ένιωθε ότι κάτι σε απειλεί. 

Η μητέρα της υπερβολής. Του «φάε κάτι». Του «φόρα μια ζακέτα». Του «μην πας στα βαθιά». Του «πρόσεχε». Του «μην τρέχεις». Του «μπράβο». Του «σε αγαπώ» που δεν χρειαζόταν να πει. 

Σκέφτομαι ότι στη μάνα δεν υπάρχει «είναι κοντά σου», «είναι μακριά σου», «δεν είναι πια μαζί μας». Η μάνα ήταν και είναι πάνα κοντά σου μέχρι να την διώξεις εσύ από το μυαλό και την καρδιά σου. Δηλαδή ποτέ.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου