Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Το αεράκι

Κατεβαίνω την Βασ. Όλγας, Παρασκευή απόγευμα. Άνοιξη πια και με το ημερολόγιο και με το θερμόμετρο.

Είναι τόσο γλυκά αυτά τα απογεύματα , που σχεδόν με κάνουν να αγνοώ τα άναρχα ως αντικοινωνικά σταθμευμένα αυτοκίνητα, που βρίσκονται παντού. Αρνούμαι να ακούσω ειδήσεις και ενημερωτικές εκπομπές. Αν ακούσω το "μπαμ" θα καταλάβω.... Βάζω μουσική και ανοίγω το παράθυρο του αυτοκινήτου. Ένα αεράκι που δεν ξέρεις αν σου φυσάει το πρόσωπο ή κατευθείαν την ψυχή.

Ξαφνικά, τι σου είναι το μυαλό, είμαι ξανά και πάλι εκεί δεκατριών δεκατεσσάρων χρόνων. Πάω στο γυμνάσιο και έχουμε σχολάσει από το σχολείο τέτοια ώρα. Τότε είχαμε και απογευματινή βάρδια. Κατηφορίζουμε την Ικτίνου με φίλους και συμμαθητές. Δεν ήταν πεζόδρομος ακόμη. Περνάμε από τον στενό διάδρομο που δημιουργούσαν τα τραπέζια με την τζαμαρία του Tiffany’s. Τα βιβλία δεμένα με «λάστιχο» και επάνω γραμμένα ονόματα συγκροτημάτων και ομάδων. Τσάντα μόνο όταν είχαμε γυμναστική. 

Βγαίνουμε στην Τσιμισκή, στο «Μουταφάκι». Από δεξιά έρχεται μια παρέα κοριτσιών στην δικιά μας ηλικία γελώντας δυνατά . Συνεχίζουμε προς τα κάτω. Στάση στην «Ωραία». Κυπελάκι σοκολάτα, μόκα. Καθόμαστε στα χαμηλά σιδερένια κάγκελα στο παρτέρι. Φυσάει ένα ελαφρύ αεράκι και ο ήλιος που δύει μας τυφλώνει. Μισοκλείνουμε τα μάτια, σαν γάτες που τις φυσάει ο αέρας. Συζητάμε για τα «Rey Ban” που έχουμε ματιάσει και ελπίζουμε να μας πάρουν πριν το καλοκαίρι. Ήλθαν και τα κορίτσια. Όλοι εδώ μαζεύονται. Χαμόγελα, αδιάφορα βλέμματα και ψουψουψου μουμουμου. Ξέρω την φίλη της. Πάμε Αγγλικά μαζί στην Βαφοπούλου…

Την επόμενη μέρα, Σάββατο, είχαμε και πάλι σχολείο. Ποιος νοιαζόταν; Μετά το μάθημα «περιοδεία» από όλα τα σπίτια, να αφήσουμε τις τσάντες, και μετά πίτσα ή Goody’s. Τρώγαμε απίστευτες ποσότητες αλλά ο μεταβολισμός του εφήβου θαυμαστός.

 Επ ξεστράτισα. Καλό ΣΚ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου