Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

Μια πάστα βρε παιδιά!



Λαχτάρισα να φάω μια πάστα. Μια πάστα από τις παλιές. Από τα χρόνια που οι άνθρωποι πήγαιναν στο ζαχαροπλαστείο και έπαιρναν πάστες, διαλέγοντας από πέντε «μοντέλα». Από τότε που πήγαιναν επίσκεψη με κουτί πάστες στο χέρι.
 
Θέλω μια σοκολατίνα με σοκολάτα μαστιχωτή. Σοκολάτα, όχι κάτι σαν σοκολάτα, να την τρως και να μην μπορείς να μιλήσεις. Δε με ενδιαφέρουν οι θερμίδες.

Την θέλω τετράγωνη με παλιομοδίτικο στόλισμα. Σοκολατένια «γιρλάντα» επάνω σαν περισπωμένη. Να την κόβεις και να μένει σταθερό τη σχήμα της. Επάνω επάνω κερασάκι και τριμμένο σαν φυστικ. 

Μέσα παντεσπάνι να έχει, και αυτό, κομματάκια από ξηρούς καρπούς και μια υποψία από ποτό. Στο ενδιάμεσο και πάλι σοκολάτα. Αυτή πιο μαλακιά, πιο ελφριά.

Τα κατακόρυφα τοιχώματα, παρακαλώ, να είναι «σοβαντισμένα» με ταπεινό σοκολατένιο «σκουληκάκι». Έτσι λέγαμε μικροί την τρούφα.

Την θέλω σερβιρισμένη σε διαφανές, σκαλιστό πιατάκι, με τα τελειώματα να ανεβαίνουν προς τα επάνω. Σαν αυτά στα οποία σε κερνούσαν οι παλιές οι θείες. 

Το κουταλάκι ασημένιο, μεγάλο, με σκαλίσματα στη λαβή.

Ζητάω πολλά;


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου