Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Reunion


Καταλαβαίνεις ότι πέρασαν τα χρόνια, όταν αρχίζουν τα reunion. Αυτό που στα Ελληνικά θα λέγαμε «επανένωση» αλλά δεν το λέμε γιατί το λέμε «reunion». Πώς το λέτε εσείς εδώ, γιατί δε θυμάμαι πώς το λέμε εμείς εκεί.
 
Προφανώς έχω πια μεγαλώσει γιατί τους τελευταίους 12 μήνες έχω πάει σε ένα σωρό reunion. Πρώτα πρώτα για τα 30 χρόνια από τότε που τελειώσαμε το λύκειο, ύστερα σε reunion με τους συμφοιτητές από το πολυτεχνείο. Τις επόμενες ημέρες περιμένω, με ανυπομονησία, reunion μιας μεγάλης παρέας φίλων από τα φοιτητικά χρόνια με τους οποίους συχνάζαμε στο ίδιο μπαρ και με τους περισσότερους περνούσαμε τα καλοκαίρια μας στον ίδιο μέρος.

Κάποτε ήμουν εντελώς αντίθετος με κάτι τέτοιες εκδηλώσεις. Με τον απόλυτο τρόπο που αντιμετωπίζουν οι νέοι τη ζωή, έλεγα ότι όποιους θέλω να δω θα τους βλέπω, για όλους τους άλλους, ας συνεχίσουν τη ζωή τους και ας είναι καλά… Τελικά μεγαλώνοντας διαπίστωσα ότι λαχταράω να συναντήσω παλιούς φίλους – συμμαθητές – συμφοιτητές. Καθένας έχει γράψει αρκετά χιλιόμετρα στο κοντέρ της ζωής αλλά όταν βρισκόμαστε γινόμαστε πάλι 17, 20, 23 χρόνων. Δεν έχει σημασία αν έχεις γίνει μεγάλος και τρανός ή είσαι μια χρυσή μετριότητα ή ακόμα και ένα τσακισμένο ναυάγιο. Βρίσκεσαι με τους ανθρώπους αυτούς και ξεκινάς από εκεί που είχες σταματήσει. Μπορεί ο αθλητικός φίλος με τους κοιλιακούς «φέτες» να έγινε «σαπιοκοιλιάς», ο «μαλλιάς», φαλάκρας και η κουκλάρα με το θεϊκό σώμα να έχει διπλασιάσει τον όγκο της. Εσύ βλέπεις πίσω από το περιτύλιγμα τον πιτσιρικά που γνώριζες τότε. Αυτό που βέβαια δε μπορεί να πει ψέματα είναι το βλέμμα. Εκεί θα δεις την λάμψη ή την κούραση, τον νικητή ή τον νικημένο. Ακόμα και αυτό όμως για τις λίγες στιγμές που θα βρεθεί μαζί σου θα συνηθίσει, σαν την ίριδα στο σκοτάδι, στην εικόνα των χρόνων εκείνων.

Ύστερα έρχονται οι υποσχέσεις. Τώρα που ξαναβρεθήκαμε να βρισκόμαστε. Ναι καλά… Ευτυχώς που υπάρχουν και τα social media τα απρόσωπα και απάνθρωπα για όσους δεν τα χρησιμοποιούν, που όμως μπορούν και φέρνουν κοντά τους ανθρώπους που, κάτω από άλλες συνθήκες, δε θα βρισκόταν με τίποτα. Μέσα από αυτά, μερικές φορές, γνωρίζεις τους ανθρώπους που νόμιζες ότι ήξερες καλύτερα. Ξανασυστήνεσαι σα να λέμε.

Reunionηθείτε γιατί χανόμαστε.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου