Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Μισώ τις «πρακτικές» συσκευασίες



Μισώ τις «πρακτικές» συσκευασίες. Πιο συγκεκριμένα τα «πρακτικά» ανοίγματα τους.

Στην κορυφή της λίστας του μίσους, τα γαλατάκια σε μερίδες. Κάθε φορά που μου φέρνουν ένα τέτοιο, κοιτάω γύρω μου ψάχνοντας για την κριμένη κάμερα. Δε μπορεί, κάποιος μου την έχει στήσει και το διασκεδάζει. Η διεθνής βιβλιογραφία αναφέρει την περίπτωση ανθρώπου (αν δεν κάνω λάθος ζούσε στην Αυστραλία) που άνοιξε τέτοια συσκευασία και δεν λερώθηκε. Όλοι οι άλλοι σκορπίζουν γάλα σε σακάκια, πουκάμισα του διπλανού και χαλιά. Στο αεροπλάνο αρνούμαι τον καφέ ακριβώς γι αυτόν τον λόγο, είναι ένα ρίσκο που δεν θέλω να πάρω.

Παίρνεις τη συσκευασία με τα μπισκότα και έχουν μια κόκκινη ταινία για να τα ανοίγεις εύκολα. Ακόμα και αν καταφέρεις να βρεις πού αρχίζει ξαφνικά βρίσκεσαι με το μισό πακέτο των μπισκότων χυμένων στο πάτωμα. Αφήστε με ήσυχο. Αν είναι να κάνω τον Μαγκάιβερ, τα ανοίγω και από πάνω και τελειώνει το πάρτι. Ευχαριστώ πολύ. Άσε που μέχρι να ανοίξεις τη συσκευασία σου έχει περάσει η διάθεση για μπισκότο.

Μου αρέσει να αγοράζω φρεσκοκομμένα αλλαντικά. Για κάποιο λόγο, κάποτε, πήγα και αγόρασα μια από αυτές τι συσκευασίες με τα κομμένα σε φέτες σαλαμοϊδί. «Με νέα πρακτική συσκευασία που ανοίγει εύκολα» έγραφε. Δαγκώθηκα. Δίκιο είχα. Ο Ιντιάνα Τζόουνς πιο εύκολα εύρισκε τον τρόπο να βγει από τη σπηλιά παρά εγώ να μπω μέσα στο πακέτο και να φάω το σαλαμάκι, Κατίνα μου… Ως γνήσιος απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου πήρα ένα σπαθί (μαχαίρι κουζίνας ήταν) και έκοψα τον Γόρδιο Δεσμό, που στην συγκεκριμένη περίπτωση είχε τη μορφή διαφανούς ζελατίνας για να φαίνεται και το λαχταριστό προϊόν.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο Ελληνικό. «Open here» σου γράφει ο αλλοδαπός. Μεγάλη κουβέντα ξεστόμισες, αλλοδαπέ μου. Καλύτερα βάλε με να διαβάσω οδηγίες χρήσεις και αντενδείξεις σε συσκευασία φαρμάκου τώρα που με χτύπησε η πρεσβυωπία (φυσικά πολύ πριν την ώρα μου) πιο εύκολο είναι. 

Έχεις προσπαθήσει να ανοίξεις τα μεγάλα χαρτονένια κουτιά, όπως αυτά για computers ή για έπιπλα συναρμολογούμενα σαν του ΙΚΕΑ; Σου έχει και σχεδιάκι. «Χ» επάνω από ένα μαχαίρι. Ναι ρε φίλε, έχεις τα δύο φύλλα ενός κουτιού που συγκρατούνται με μια κολλητική ταινία. Πώς θα τα ανοίξω αν δε βάλω μαχαίρι; Με τις ακτίνες λέιζερ που βγάζουν τα μάτια μου σαν του συγχωρεμένου του superman; Βάζει το «Χ» και ξεγνοιάζει. Αν το χαράξεις εσύ θα φταις. Εγώ πάντως, που μου αρέσει να ζω επικίνδυνα, βάζω μαχαίρι και ότι θέλει ας γίνει.

Αν δεις ένα άνθρωπο να έχει πάρει μια συσκευασία και να την περιεργάζεται στριφογυρίζοντας την, σα να προσπαθεί να βρει την μυστική είσοδο για τον τάφο της Αμφίπολης, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι είτε είμαι εγώ, είτε κάποια αδελφή ψυχή με το ίδιο πρόβλημα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου