Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Στο φανάρι



Σήμερα το μεσημέρι μέσα στον χαμό μιας δύσκολης μέρας και μετά από ένα μαραθώνιο επαγγελματικό ραντεβού, που τσαλάκωσε όλο το πρόγραμμα, βρίσκομαι στην Ι. Δραγούμη στο ύψος της Πλατείας Ελευθερίας. 
 
Καθώς περιμένω στο φανάρι, μέσα σε ένα πανβρώμικο μικρό MATIZ, με πλησιάζει πιτσιρικάκι που θέλει να καθαρίσει τα τζάμια. «Δεν χρειάζονται καθάρισμα» του φωνάζω με την αψάδα της πιεσμένης μέρας και αμέσως το μετανιώνω. Μου χαμογελάει και χωρίς να δώσει σημασία στα λόγια μου, αρχίζει να καθαρίζει το παρμπρίζ το οποίο, ομολογουμένως, έφερε επάνω του όλες τις αναμνήσεις των καιρικών μεταβολών από το Σεπτέμβριο που είχε να πλυθεί… Το κάνει λαμπίκο, εισπράττει το μπαξίσι του και μου χαμογελάει αποκαλύπτοντας μια οδοντοστοιχία υπό αναβάθμιση λόγω ηλικίας. «Ωραίο αμάξι έχεις», μου λέει. Του ανταποδίδω το χαμόγελο. «Σου αρέσει γιατί είναι μικρό σαν και σένα», του λέω.

Πάει παραπάνω και ο νεαρός οδηγός, του αυτοκινήτου που βρίσκεται πίσω μου, τον διώχνει με μια άσχημη βρισιά.

Χωρίς να δώσει σημασία ξαναπηγαίνει στην αρχή της ουράς τον αυτοκινήτων στην διάβαση. Καθώς περνάω από μπροστά του μου ξαναλέει, «ευχαριστώ».

Ξέρω ότι θα μου πείτε για την παιδική εργασία και όλα τα σχετικά. Συμφωνώ, αλλά ο νεαρός μου έφτιαξε ακόμα περισσότερο, μια μάλλον καλή, αν και δύσκολη, μέρα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου