Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

31 Δεκεμβρίου - Αλλαγή του χρόνου

Μαζεύεται λοιπόν η οικογένεια, οι φίλοι, οι συγγενείς γύρω από το τραπέζι. Είναι πολύ ενδιαφέρον πόσα πράγματα γίνονται γύρω από ένα τραπέζι. Φαγητό, συζητήσεις, παιχνίδια.

Το φαγητό την παραμονή της πρωτοχρονιάς παίζει δευτερεύοντα ρόλο. Δεν είναι όπως τα Χριστούγεννα που όλα αρχίζουν και τελειώνουν με αυτό. Ξεκινάει νωρίς το βράδυ. Έχει βέβαια εορταστικό χαρακτήρα, το κάτι παραπάνω, αλλά τρως και πίνεις έχοντας στο μυαλό ότι θα το ξενυχτίσεις. Θα χρειαστείς ζωντάνια και δυνάμεις για μετά. «Για την πιο λαμπρή νύχτα του χρόνου», που έλεγαν και στα χρόνια της ευμάρειας… Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμείς συνηθίζουμε, κατά τη διάρκεια του εορταστικού δείπνου, να κόβουμε και μια πίτα για να βρούμε τον τυχερό του χρόνου που φεύγει. Λες και περιμένουμε το φλουρί της πίτας να μας το πει… Μάλλον αντανακλά την προσπάθεια του πνιγμένου να πιαστεί από τα μαλλιά του. Με το ζόρι να βγάλουμε έναν ακόμα τυχερό. Με το στανιό ένα καλό νέο.  Δεν είναι γλυκιά και «ιδιαίτερη» όπως η βασιλόπιτα αλλά κρεατόπιτα ή σπανακόπιτα. Μου αρέσουν και οι δύο και έτσι δεν έχω πρόβλημα και με αυτή την παράδοση. Το αντίθετο μάλιστα.


Ακόμα και αν είσαι στο σπίτι, χωρίς καλεσμένους, βγάζεις τα πρόχειρα ρούχα και ντύνεσαι «με τα καλά σου», εορταστικά. Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες και η γιορτή θέλει τη στολή και το σκηνικό της. Να μπεις στο κλίμα!


Μετά το φαγητό αρχίζουν οι προετοιμασίες για την «τελετή» αλλαγής του χρόνου. Δεν είμαστε στην Times Square, ούτε καν στην πλατεία Συντάγματος (ευτυχώς) αλλά ο καθένας, στο μέτρο των δυνατοτήτων και της διάθεσης του, κάτι ετοιμάζει. Αυτοί που παίζουν χαρτιά, παίζουν τις πρώτες παρτίδες, για να βρεθεί, άντε πάλι, ο κερδισμένος του παλιού χρόνου. Τα θέλει και εμάς ο απαυτός μας και τσιγκλάμε συνέχεια την τύχης μας… Το παιχνίδι, συνήθως, είναι εικοσιμία ή τριανταμία. Μικρή παίζαμε «πάρτα όλα». Σήμερα τον ρόλο αυτό έχει αναλάβει η εφορία… Τα χρήματα μεταφράζονται σπανιότερα σε μάρκες και συχνότερα σε φασόλια! Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί επιλέγονται τα φασόλια αντί για άλλα όσπρια. Ίσως γιατί… φουσκώνουν και φαίνονται περισσότερα. Ίσως γιατί φέρνουν … αέρια και είναι γνωστό ότι «το χρήμα είναι ατμός», όπως θα έλεγε και ο Θρασύβουλας. Πάντως φασόλια θέλει η παράδοση και δεν είμαι εγώ αυτός που θα τα αλλάξει. 


Στις δώδεκα παρά, που λέει και το τραγούδι, μαζεύονται τράπουλες, μάρκες ή φασόλια και η τσόχα αντικαθίσταται από ένα «καλό» τραπεζομάντηλο. Έρχεται η βασιλόπιτα, στολισμένη ανάλογα με την οικογενειακή παράδοση τους καθενός. Άλλος βάζει κλαδί ελιάς, άλλος ρύζι και ρόδι και άλλος όλα μαζί, να είμαστε σίγουροι! Οι συμβολισμοί προφανείς. 


Σε απευθείας σύνδεση με την τηλεόραση, με  το ρολόι της κουζίνας ή με το καινούργιο κινητό του μικρού, αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Στο «ακριβώς» τα φώτα σβήνουν από τον «γενικό» και ο νέος χρόνος έρχεται και μας βρίσκει μέσα στο σκοτάδι, που σε λίγο γίνεται φως με τα πανικόβλητα ρολόγια των ηλεκτρονικών συσκευών να αναβοσβήνουν μηδενισμένα καθώς επανήλθαν στην ηλεκτροδοτούμενη ζωή τους. Αγκαλιές, φιλιά και ευχές, σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς. Ένα «μπαμ» και ο φελλός της σαμπάνιας εκτοξεύεται προς την οροφή. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχει τόση σημασία αν πρόκειται για μια ταπεινή CAIR ή μια ακριβή κατευθείαν από τη Γαλλία. Οι φυσαλίδες δίνουν τον τόνο της γιορτής και καθώς ανεβαίνουν προς την επιφάνεια χαράσσουν κοινή πορεία με τις προσδοκίες για τη νέα χρονιά και τη διάθεση της στιγμής!


Καθώς όλοι πηγαίνουν στο τραπέζι, για το ραντεβού με την βασιλόπιτα, αρχίζουν τα μπιπ μπιπ, φρι φρι, τσιου τσιου, των ευχετηρίων μηνυμάτων στα κινητά, ενώ αυτή είναι και η στιγμή που επιλέγουμε για να μιλήσουμε με τους ανθρώπους που αγαπάμε και για οποιοδήποτε λόγο δεν είναι κοντά μας. Είναι η ώρα που δοκιμάζονται τα δίκτυα της κινητής τηλεφωνίας, τα οποία στη συνέχεια εκμεταλλεύονται τις επιδόσεις τους διαφημιστικά, επιχαίροντας για την αποτελεσματικότητα τους. 


Αρχίζει η διαδικασία κοπής της πίτας. Ο πρεσβύτερος ή ο θεωρούμενος αρχηγός της οικογένειας παίρνει το μαχαίρι και σταυρώνει την πίτα τρεις φορές. Στα όρθια εκπονούνται σχέδια και γίνονται υπολογισμοί που ζηλεύει και έμπειρος τοπογράφος. Τόσοι είμαστε, τόσα τα κομμάτια, να φτάσει αλλά να μην περισσέψει. Ένα για τον Χριστό, για το Άγιο Βασίλη, για την Παναγία, το σπίτι, τη δουλειά, τα χωράφια, τον ξένο, τον άρρωστο, τον … τον… όποιον βάλει και δε βάλει το μυαλό σου. Κάποτε έρχεται και η σειρά των παρόντων.


-Μην πείτε άμα το βρείτε, να έχει σασπένς μέχρι το τέλος.
-Να ονοματίζεις και το επόμενο κομμάτι μήπως πέσει στη μέση. Εξ αδιαιρέτου. Σιγά μην πληρώσουμε και ΕΝΦΙΑ.
-Το βρήκα, το βρήκα και ξανά αγκαλιές και φιλιά για τον τυχερό της νέας χρονιάς. Να και άλλος τυχερός. Το φλουρί βέβαια πια δεν είναι λίρα, όπως ήταν κάποτε, αλλά ένα ταπεινό ευρώ, τουλάχιστον μέχρι την στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο…


Γρήγορα λοιπόν να μαζέψουμε τα … ψίχουλα και να ανοίξει το γήπεδο για το χαρτοπαίγνιο Vol.2. Σε λίγο θα έλθουν και φίλοι που έκαναν την αλλαγή «στο σπίτι». Παράπονα για το μποτιλιάρισμα στους δρόμους, για το ΤΑΧΙ που δεν βρήκαν, για το «πού είναι η κρίση με όλους τους δρόμους και τα μαγαζιά γεμάτα». Η συνέχεια έχει λίγο χαρτί, λίγο χορό, πολύ ποτό και χαβαλέ με την παρέα. 


Ανάλογα με την ηλικία, τις συνήθειες, την παρέα αυτό μπορεί να πάει μέχρι το πρωί. Θυμάμαι παλιότερα που μετά την χαρτοπαιξία, τον χορό και το ξενύχτι πηγαίναμε όταν χάραζε στον ΤΟΤΤΗ στην Αριστοτέλους για πρωινό. Τώρα νανάκια και πολύ μας είναι.

Με το καλό η νέα χρονιά για όλους!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου