Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Reunion



Όταν τελειώναμε το σχολείο ήμουν εντελώς αντίθετος με την ιδέα των reunion με συμμαθητές και λοιπές συναφείς εκδηλώσεις. Με την απολυτότητα της ηλικίας έλεγα ότι όποιον θέλουμε να δούμε τον βλέπουμε. Για όλους τους άλλος «άντε γεια». 


Στο τέλος του 2013 διοργανώσαμε μια τέτοια συνάντηση για τα τριάντα χρόνια από την αποφοίτηση μας από το 2ο Θεσσαλονίκης. Πρέπει να παραδεχτώ ότι ενθουσιάστηκα. Ο χρόνος είχε κάνει όλες τις συμμαθήτριες και τους συμμαθητές, εκείνης της εποχής να μοιάζουν υπέροχοι. Για λίγες ώρες ξαναγίναμε έφηβοι σε συσκευασία μεσήλικα. Τα μάτια έβλεπαν ασπρομάλληδες με κοιλίτσες και η ψυχή παιδιά σχολικής ηλικίας… 


Σήμερα παρακολούθησα μια ωραία εκδήλωση στα πλαίσια του εορτασμού των εκατό χρόνων από την ίδρυση του ιστορικού σχολείου. Αφού πέρασε το βαρετό κομμάτι των χαιρετισμών και κάποιων ομιλιών με λίγο περισσότερο ενδιαφέρον, ήλθε η ώρα της απονομής αναμνηστικών σε διατελέσαντες γυμνασιάρχες του σχολείου. Είδα καθηγητές που είχαν να δω από τα εφηβικά μου χρόνια. Άλλοι υποβασταζόμενα γεροντάκια και άλλοι «κοτσονάτοι». Όλοι όμως ξύπνησαν μνήμες χρόνων γεμάτων υποσχέσεις. Χρόνων που η ζωή ανοίγονταν μπροστά μας και που το σημαντικότερο πρόβλημα μας ήταν ένα έκτακτο διαγώνισμα, ένας κακός βαθμός στο τρίμηνο ή ένα σπυράκι ακμής στο πρόσωπο. 


Εύχομαι να είναι όλοι καλά για πολλά χρόνια ακόμα και να γέμισε η ψυχή και το μυαλό τους με τόσο υπέροχα και δυνατά συναισθήματα όσο και η δική μου. Μεγαλώνοντας φοβάμαι ότι μετεξελίσσομαι σε τόνο Rio Mare, αρχίζω να κόβομαι με την καρδιά ενός μαρουλιού.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου