Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014



Δεν ξέρω αν φταίει που πέρασαν τα χρόνια αλλά τα μαγαζιά με Χριστουγεννιάτικα δεν ασκούν πλέον κάποια γοητεία επάνω μου. 

Κάποτε θαμπωνόμουν από ψηλά δέντρα και πολύχρωμες γυάλινες μπάλες. Θυμάμαι το απίστευτα λεπτό υλικό που έσπαγε εύκολα, όταν σου έφευγε από τα χέρια ή όταν άνοιγαν εκείνες οι περίεργες φουρκέτες από τις οποίες κρεμιόταν. Οι χιλιάδες αποχρώσεις που έδιναν στην λαμπερή επιφάνεια τα φωτάκια του δέντρου και οι αντικατοπτρισμοί του υπολοίπου διάκοσμου επάνω τους. Σήμερα οι γυάλινες είναι ελάχιστες. Έχουν βρεθεί νέα υλικά πιο ανθεκτικά αλλά προφανώς και πιο φτηνά που καλύπτουν τις ανάγκες του εφήμερου στολισμού. 

Κάποτε η μορφή του Αϊ Βασίλη που ξεκουραζόταν στην πολυθρόνα ή τσουλούσε με το έλκηθρο στα αόρατα χιόνια ή στο έναστρο ουρανό των Χριστουγέννων ήταν πιο γλυκιά, πιο γαλήνια, πιο παππουδίστικη βρε παιδί μου. Τώρα μου φαίνεται ότι δεν τον γνωρίζω τον κύριο. Δυστυχώς δεν είμαι σίγουρος αν άλλαξε αυτός ή εγώ. Φοβάμαι ότι μπορεί να συμβαίνει το δεύτερο. Για να δεις τον παππού πρέπει να νιώθεις εσύ εγγονάκι. Αν τα μαλλιά σου κοντεύουν να μοιάσουν με αυτά του μουσάτου κοκκινοφορεμένου Αγίου (και το ίδιο και η περιφέρεια της μέσης σου) πού να τη βρεις τη μαγεία. 

Θυμάμαι τον πατέρα μου κάθε χρόνο να τεστάρει τα λιγοστά πολύχρωμα και μάλλον υπερμεγέθη φωτάκια για να δει αν υπήρχαν καμένα, πριν να στήσουμε το δέντρο. Σήμερα τα φωτάκια πωλούνται σε 500σάδες, έχουν περίεργα ενίοτε απωθητικά ψυχρά χρώματα και αν καεί ένα τα πετάμε όλα και πάμε να αγοράσουμε άλλα. 

Τότε βέβαια στολίζαμε τη μέρα που τελείωνε το σχολείο, όχι από το Νοέμβριο. Περνάς έξω από ένα μαγαζί με Χριστουγεννιάτικα και θαμπώνεσαι από τα χιλιάδες φωτάκια. Δεκάδες διαφορετικές αποχρώσεις και αυτοματισμοί που παραπέμπουν σε ένα θέαμα ανάμεσα σε θέατρο στο Μπρόντγουεϊ και γυρατζίδικο στην Τούμπα. Φυσικά όλα made in China. Σκέφτομαι μικροκαμωμένους Κινέζους εργάτες να κρυφογελούν αμήχανα καθώς δουλεύουν όλο τον χρόνο για να ετοιμάσουν τα περίεργα στολίδια των δυτικών. Τα στολίδια αυτά γίνονται χωρίς αγάπη και χωρίς κατανόηση του θέματος της γιορτής και ίσως γι αυτό είναι τόσο ψυχρά και κακόγουστα. Μερικές φορές φαντάζομαι ότι φτιάχνω μια βιοτεχνία που παράγει απαίσια στολίδια για τα Κομφουκιύγεννα… έτσι για εκδίκηση. Μέχρι τότε, ακόμα και τα μικρά μαγαζιά, θα προσπαθούν να ανταγωνιστούν σε κακογουστιά και φτήνια κάποια μεγάλα που ανεπιτυχώς, ευτυχώς, προσπαθούν εδώ και μερικά χρόνια να καταστούν συνώνυμο της μεγάλης γιορτής.

Οι δρόμοι πια δε στολίζονται. Λίγο η κρίση, λίγο η διάθεση των αρχόντων να διαφοροποιηθούν από τους προκατόχους αφαίρεσαν από τους δρόμους της πόλης τα στολίδια τους, χωρίς να τα αντικαταστήσουν με άλλα πιο σύγχρονα. 

Μάλλον γκρινιάζει για όλα αυτά όποιος δυσκολεύεται, για δικούς του λόγους, να καταστεί κοινωνός της γιορτής αυτής. Μπορεί να είναι και νωρίς και μέχρι το τέλος το πνεύμα των Χριστουγέννων να του χτυπήσει την πόρτα και ως άλλος γέρο Σκρουτζ να την ανοίξει και όλα να γίνουν καλά. 

Ευτυχώς το πνεύμα αυτό ουδεμία σχέση έχει με στολίδια και φτιασίδια.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου