Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014



Απόγευμα Νοεμβρίου στην πόλη. Σουρουπώνει, τα φώτα ανάβουν. 

Χειμώνας αλλά όχι και τόσο χειμώνας, ξέρεις, από αυτόν που κρυώνεις και ανάβεις θέρμανση κάθε μέρα. Λιγοστά αυτοκίνητα στον δρόμο και ακόμα λιγότεροι οι πεζοί. Μαμάδες και μπαμπάδες να τραβολογάνε παιδιά για τις απογευματινές «δραστηριότητες». Παιδιά πρωταθλητές παντογνώστες με γνωστικό αντικείμενο ποτ πουρί. Λίγο από ξένη γλώσσα, από μουσική, από τζούντο, από μπάσκετ, βόλεϊ, ποδόσφαιρο. Λίγο από όλα δηλαδή όσο να καταλαγιάσει το άγχος του γονιού για το αν κάνει αρκετά για το παιδί του. 

Νεφέλες, Φοίβοι, Κωνσταντίνοι έχουν πάρει τη θέση της Ελενίτσας, του Νικολάκι και της Αννούλας και τρέχουν πανικόβλητοι να προλάβουν να τα κάνουν όλα. Βλέμμα χαμένο με ένα ντόνατ στο ένα χέρι και το κινητό της μαμάς ή του μπαμπά στο άλλο για να παίζουν παιχνίδια και να ξεχνιούνται. 

Μαγαζιά με Χριστουγεννιάτικα στολίδια και άλλα, πιο θαρραλέα, ήδη στολισμένα Χριστουγεννιάτικα λάμπουν με συνήθως κακόγουστα φωτάκια led να αναβοσβήνουν σε ρυθμούς τρελούς χωρίς σχέδιο, χωρίς λογική. Όλα σε πλήρη αρμονία με την πορεία της χώρας στην οποία βρίσκονται. 

Οι άλλοι στην Αθήνα πρόλαβαν να παίξουν το επετειακό ξύλο, λίγες μέρες πιο πριν από το συνηθισμένο. Όλα επαναλαμβάνονται και δε θα αργήσει η μέρα που θα στήνουμε εξέδρα και οι «ταραξίες» θα περνούν μπροστά από τον πρόεδρο της δημοκρατίας με τα ΜΑΤ να τους κυνηγούν σε άψογους σχηματισμούς. Η χώρα θα νιώθει εθνικά υπερήφανη με απαραίτητη την Τροική συναίνεση. 

Άνθρωποι κατεστραμμένοι νιώθουν πιο άνθρωποι από ποτέ. Οι σχέσεις γίνονται πιο ουσιαστικές. Μετράς εχθρούς και φίλους. Οι επιφανειακές μπογιές φεύγουν σαν τα επάλληλα στρώματα της λαδομπογιάς που αφαιρεί με το φλόγιστρο ο μπογιατζής στην παλιά πόρτα. Ευκαιρία να δεις τι ποιότητας ήταν η πρώτη ύλη. 

Ακούω ανθρώπους να λένε ότι αρχίζουν να κάνουν γλέντια από εκείνα που βλέπαμε στις παλιές ταινίες. Εκεί που ο πόνος, η πίκρα και η αγωνία για το αύριο παραμεριζόταν όση ώρα έπαιζαν οι νότες του Χιώτη που συνόδευαν τα λικνίσματα της Λίντα. 

Λες να βγει κάτι καλό τελικά από όλα αυτά; Δεν ξέρω να σου πω, αλλά αν αυτές είναι οι οδύνες του τοκετού τότε η γέννα δύσκολη.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου