Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Τι πήγε στραβά



Καθόταν μόνη και σκεφτόταν με τις ώρες τι πήγε στραβά. Πού έκοψε η μαγιονέζα; Όλο και περισσότερο ένιωθε μόνη. Όλοι αυτοί που την πολιορκούσαν παλιά τώρα απομακρύνονταν σαν να είχε μεταδοτική ασθένεια. Είχε βαρεθεί να προσπαθεί και να αποτυγχάνει. Είχε βαρεθεί να τα δίνει όλα και να παίρνει ως απάντηση το κούνημα του δαχτύλου. Οι άνθρωποι τείνουν να θυμούνται και να μεγαλοποιούν τις αποτυχίες. Οι επιτυχίες θεωρούνται υποχρέωση σου. Στις αποτυχίες είσαι μόνη. Κάτι δεν έκανες καλά, πάλι. Κάποιον ενόχλησες, κάποιον στενοχώρησες. Οι προθέσεις δεν έχουν σημασία. Οι στόχοι δεν επετεύχθησαν αγαπητή, λυπόμαστε, αποτύχατε. Ένιωθε τα πόδια να βαραίνουν, τους ώμους να κυρτώνουν. Έκανε ψύχρα και δεν είχε κάτι να φορέσει. Μια αόρατη δύναμη σάμπως να την πατούσε στο στήθος και δεν την άφηνε να ανασάνει. Ένα χέρι την τραβούσε στο βυθό. Η έλλειψη οξυγόνου από μαρτυρική άρχισε να γίνεται γλυκιά, σχεδόν ονειρική. Βυθιζόταν σε ένα λήθαργο και δεν ένιωθε πια την ανάγκη να βγει από αυτόν. Αιωρούνταν πλησιάζοντας στον βυθό. Την είχε δει την εικόνα αυτή σε ταινίες και να που τη βίωνε τώρα εκείνη. Μα είναι δυνατόν; Ξαφνικά ένα χέρι εμφανίστηκε από το πουθενά και άρχισε να την σπρώχνει προς την επιφάνεια. Οι μπουρμπουλήθρες άρχισαν να βγαίνουν από το στόμα, σημάδι ότι ακόμα υπήρχε ζωή. Τώρα τα δύο χέρια πάλευαν, το ένα για να τη σώσει και το άλλο για να την τραβήξει πιο βαθιά μέσα στην άβυσσο. Έφτασε στην επιφάνεια και ανέπνεε σαν για πρώτη φορά, σα να είχε ξαναγεννηθεί. Μα πού βρισκόταν; Ποιο ήταν αυτό το μέρος; Ένας νέος κόσμος που δεν τον είχε ξαναδεί. Δε χόρταινε να αναπνέει. Τι ωραίο συναίσθημα. Ο αέρας να μπαινοβγαίνει δροσερός και αναζωογονητικός μέσα στα πνευμόνια. Γύρισε και κοίταξε τριγύρω. Βρισκόταν στη μέση του πουθενά αλλά δεν την πείραζε. Όσο υπήρχε οξυγόνο δεν είχε να φοβηθεί τίποτα. Πότε δεν είχε φοβηθεί άλλωστε γιατί να το κάνει τώρα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου