Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Μεγάλωσα στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου



Μεγάλωσα στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου, σε ένα ψηλό γωνιακό σπίτι ανάμεσα στο Διοικητήριο και τον ναό. 

Λόγω θέσης, υποθέτω, για μας οι γιορτινές αυτές μέρες της πόλης ήταν διπλή γιορτή. Γιόρταζε και η γειτονιά μας. Έτσι, αν και δεν υπήρχε στην οικογένεια ούτε Δημήτρης ούτε Δήμητρα, βρισκόμασταν σε εορταστική ετοιμότητα! 

Είχαμε την τύχη να έχουμε ένα μεγάλο μπαλκόνι με πάρα πολλά λουλούδια. Από τις αρχές Οκτωβρίου η μητέρα μου, μαζί με τη γιαγιά φύτευαν τα Αγιοδημητριάτικα. Πολύχρωμα βραχύβια λουλούδια, που σκοπό είχαν να διακοσμήσουν το μπαλκόνι τις εορταστικές ημέρες. Την παραμονή γινόταν, όπως και σήμερα, η περιφορά της εικόνας. Αυτή τα παιδιά δεν την βλέπαμε γιατί ήμασταν στο σχολείο αλλά το σπίτι ήταν ανοιχτό. Καφέδες και κεράσματα για όλες τις κυρίες που είχαν βρει ευκαιρία για ένα ακόμα «ασμπέτι». 

Με την επιστροφή από το σχολείο είχαμε την καλύτερη μας. Αλμυρά και γλυκά φτιαγμένα σε απίστευτες ποσότητες από τη μαμά, αλλά και διάφορα είδη ζαχαροπλαστείου που είχαν φέρει οι επισκέπτες. Του δίναμε κυριολεκτικά να καταλάβει. 

Ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, αλλά και δυό μέρες μετά, την 28η , ξυπνούσαμε νωρίς. Οι συνήθεις ήχοι της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων, αντικαθιστούνταν από περίεργους ήχους στρατιωτών που παρατάσσονταν σε όλο το μήκος της διαδρομής προς τον ναό. Ήμουν μικρός και θαμπωνόμουν από τις στολές και τα αυστηρά κοφτά παραγγέλματα. Επ Ώμου, αρμ. Παρουσιάστε, αρμ. Και λίγο πιο πέρα η μπάντα να παίζει εμβατήρια και τον εθνικό ύμνο. 

Θυμάμαι τα χρόνια της χούντας να υπάρχει «μυστικός» επάνω στην ταράτσας μας αλλά και το χτύπημα στο θυροτηλέφωνο με υπόμνηση σε περίπτωση που δεν είχες βάλει σημαία στο μπαλκόνι. Αργότερα μετά τη μεταπολίτευση οι «μυστικοί» που γυρνούσαν στη γειτονιά αντικαταστάθηκαν από «αυθόρμητους» χειροκροτητές των εθνοσωτήρων και τα τελευταία χρόνια από επίσης «αυθόρμητους» «αγανακτισμένους». Τελικά κάθε εποχή έχει τα δικά της. 

Τα πρώτα μου χρόνια, υπήρχαν πολλά άχτιστα οικόπεδα στην περιοχή και με την βοήθεια της υψομετρικής διαφοράς μπορούσες να δεις ανάμεσα στα σπίτια την παρέλαση που γινόταν τότε στην Εγνατία. Πολύ αργότερα, μετά τον σεισμό, καθιερώθηκε να γίνεται στην παραλιακή λεωφόρο για να προστατευτούν τα παλιά κτίρια από τις δονήσεις που προκαλούσαν τα τανκς. 

Σήμερα δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Το σπίτι υπάρχει ακόμα, έστω και με τη δραματική μείωση του αριθμού των ενοίκων που φέρνει ο χρόνος. Τα λουλούδια είναι κάπως λιγότερα αλλά ακόμα στη θέση τους. Εγώ εξακολουθώ να μην μπορώ να πάω στην πρωινή περιφορά γιατί το σχολείο αντικαταστάθηκε από τη δουλειά. Οι κυρίες με το «ασμπέτι» και αυτές πιο λίγες αλλά σταθερές στις επάλξεις. Τα αγήματα στη θέση τους, αποτελούμενα προφανώς από γιούς ή εγγονούς εκείνων των στρατιωτών που έβλεπα εγώ μικρός. Οι «επίσημοι» και αυτοί στη θέση τους, και η ζωή συνεχίζεται. 

Χρόνια πολλά στην πόλη μας. Εύχομαι να είμαστε όλοι καλά και του χρόνου για να διαπιστώσουμε ότι όλα τριγύρω αλλά ζουν και όλα τα ίδια μένουν, που θα τραγουδούσε και ο Παπάζογλου.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου