Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

Το δράμα των διακοπών


Μου αρέσει να ξυπνάω νωρίς το πρωί στις διακοπές. Όχι ότι το επιδιώκω, αλλά μάλλον λόγω της μικρής τους διάρκειας δεν προλαβαίνει να προσαρμοστεί το εσωτερικό μου ρολόι.
 
Πηγαίνω περπατώντας στον φούρνο και παίρνω ζεστό μυρωδάτο ψωμί, το οποίο είναι αδύνατο να κρατήσεις χωρίς την προστασία δύο ή και τριών στρώσεων χαρτιού. Πριν ακόμα καθίσω στην πρωινή δροσιά του μπαλκονιού «στραμπουλάω» τη γωνία της φρατζόλας ενώ μικρά κομματάκια κόρας πετάγονται άτακτα εδώ και εκεί. Το αχνιστό ψωμί ανοίγεται στα δύο και γεμίζεται με επάλληλες στρώσεις τυριών και αλλαντικών. Μετά την πρώτη χορταστική μπουκιά αρχίζει η παρασκευή του καφέ. Συνδυασμός δύο ειδών καφέ και λίγης ζάχαρης μέσα στο ψηλό ποτήρι αναμιγνύονται με λίγο κρύο νερό και την ανάδευση αναλαμβάνει μιξεράκι με ήχο τροχού οδοντογιατρού. Το αποτέλεσμα ένα πηχτό ομογενές μείγμα στο χρώμα της γης στο πάτο του ποτηριού. Παγάκια σε διάφορα περίεργα σχήματα, πηδούν μέσα στο ποτήρι σαν έφηβοι που βρέθηκαν ξαφνικά μπροστά στην πισίνα των ονείρων τους. Προσθέτω γάλα, ενώ ο ήχος από τα παγάκια που αναδεύονται μου προκαλεί σιελόρροια. 

Και τώρα ήλθε η ώρα «να φάμε σαν άνθρωποι». Καθισμένος πλέον στο τραπέζι θα αποτελειώσω το αυτοσχέδιο αλμυρό σάντουιτς με τη συνοδεία απολαυστικών ρουφηξιών παγωμένου καφέ. Όλα αυτά ως προαπαιτούμενα για να περάσουμε στο επόμενο στάδιο. Σε επίπεδη πλέον φέτα που αχνίζει αλείβεται φρέσκο βούτυρο και επάνω από αυτό αργά σχεδόν με ένα οριεντάλ λίκνισμα απλώνεται μέλι θυμαρίσιο με όλα τα αρώματα που κουβαλάει το είδος του. 

Όλα αυτά δε θα ήταν τίποτα χωρίς τη θέα της θάλασσας, το πρωινό δροσερό αεράκι, την χαλαρή κουβέντα με τους ανθρώπους που αγαπάς και τα σχέδια και προγράμματα που συνοψίζονται στο πού θα κάνουμε μπάνιο σήμερα και τι θα φάμε το μεσημέρι. 

Καλές οι διακοπές αλλά παχυντικές…


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου