Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Η Περιπούπολη


Η Περιπούπολη είναι μια όμορφη παραθαλάσσια πόλη που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας του Περίπου. Στην πόλη αυτή τίποτα δεν είναι σαφές. Όλα είναι περίπου, ίσως αυτό να συνέβαινε από πολύ παλιά και εκεί να οφείλει και το όνομα της. 

Η πόλη αυτή, αν και μεγάλη σε έκταση και πληθυσμό, είναι μια μικρή πόλη. Στην πόλη αυτή όλοι γνωρίζονται και ακόμα και αν δεν πολυχωνεύονται μεταξύ τους δεν θέλουν να χαλούν τις καρδιές τους. Για τον λόγο αυτό τίποτα δεν είναι σαφές. Όλα τα πράγματα τα καλύπτει ένα πέπλο μυστηρίου και ασάφειας. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η γιορτή του Αγ. Πνεύματος. Για κάποιον λόγο η γιορτή αυτή έχει διαφορετική βαρύτητα και εορτάζεται με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με το επάγγελμα σου. Αν είσαι μαθητής ή φοιτητής θεωρείται μεγάλη γιορτή και αργία. Αν είσαι δημόσιος υπάλληλος, κατατάσσεσαι αυτοδικαίως στους πνευματικούς ανθρώπους και γι αυτό είναι και για σένα αργία. Όλοι οι άλλοι, λυπάμαι αλλά είναι σαφές ότι δεν έχετε δικαίωμα στην συγκεκριμένη αργία. 

Στη μικρή μας πόλη κάποτε ένας μαυροφορεμένος τοπικός άρχοντας με μαύρη μάσκα και σπαθί αποφάσισε να αποκαταστήσει την αδικία αυτή και … χραπ έδωσε μια με το σπαθί του και έκοψε τον δεσμό που κρατούσε δεμένους τους κατοίκους της μικρής – μεγάλης πόλης με τα δεσμά της δουλειάς της συγκεκριμένη μέρα. Τα χρόνια πέρασαν ήλθαν δυστυχίες, ήλθε φτώχια στην χώρα έδιωξαν κακήν κακώς και τον τοπικό άρχοντα αλλά το μέτρο που αυτός είχε θεσπίσει με το σπαθί του παρέμενε. 

Την γιορτή αυτή την τιμούσε με αργία όλη η πόλη ανεξαρτήτως επαγγελματικής ιδιότητας. Μια χρονιά όμως το πράγμα κάπου σκάλωσε. Κανένας δεν ξέρει να μας πει, πού ακριβώς. Άρχισαν λοιπόν όλοι να ψάχνουν τι πρόκειται να γίνει. Θα νεκρώσει η πόλη χαρίζοντας ένα τριήμερο στους κατοίκους της, ή θα δουλέψει κανονικά. Πώς να πεις σε κάποιον που έχει συνηθίσει να μη δουλεύει τη μέρα αυτή, ότι πρέπει να δουλέψει. Σαν σύγχρονοι Πόντιοι Πιλάτοι αποφάσισαν να παραμείνουν αθώοι από του κρίματος τούτου και να νίψουν τα χείρας τους ρίχνοντας το φταίξιμο στον μακρινό μισητό εχθρό. «Εμείς ξέρετε θέλουμε να έχετε αργία αλλά ο κακός (πάντα μακρινός) εχθρός μας υποχρεώνει να δουλέψετε. Να και ο νόμος αν δε μας πιστεύετε, 3996/2011». Βέβαια η χρονολογία στο τέλος του νόμου τους εξέθετε λιγάκι αφού ο νόμος αυτός ισχύει εδώ και 3 χρόνια, αλλά τώρα ποιος τα ψάχνει αυτά… Μάλιστα πήγαν ένα βήμα ακόμα πιο μπροστά πλειοδοτώντας σε «περιπουλογία». Όποιος θέλει ας ανοίξει το μαγαζί του και όποιος δε θέλει απλώς ας μη το ανοίξει. Λες και τις υπόλοιπες μέρες κάποιος τους ρωτάει τι θα κάνει. 

Μα αν είναι να γίνει αυτό τότε ποιος ο λόγος να εκδώσεις μια ανακοίνωση λέγοντας ότι ο καθένας κάνει ότι θέλει. Είναι δε τόσο σημαντικός και ο ρόλος όλων αυτών που δε νομίζω ότι υπάρχει έστω και ένας που να μπορεί να πει τι ακριβώς θα συνέβαινε αν κάποιος δεν ακολουθούσε όσα αυτοί προστάζουν. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που εκδίδονται ανακοινώσεις «στο περίπου». Με τον τρόπο αυτό κρατάμε χαρούμενους τους αυτόκλητους προστάτες των «δικαιωμάτων»(;) των εργαζομένων, αλλά και όσους τελικά αποφασίσουν να εργαστούν. Βέβαια ποιος θα κατέβει να ψωνίσει στην αγορά όταν δεν ξέρει ποιος, πού και αν, θα είναι ανοιχτός, είναι ένα άλλο ζήτημα. Στο μυαλό των φωστήρων αυτών, η πίτα έχει μείνει ανέπαφη και ο σκύλος κουνάει χαρούμενος την ουρά του χορτάτος. 

Και έτσι η ζωή συνεχίζει τον δρόμο της στην όμορφη Περιπούπολη, πιθανώς προς τον γκρεμό ολόισια.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου